2007/Mar/20

54321 PLANET!

By: MACABRE KISS

54321 PLANET!

เอ่อออ...รอสักพักได้ไหมฮะ เดี๋ยว 5โมงครึ่ง ผมก็เลิกงานแล้วมิมูระพูดเชิงขอร้องกับ ชินและเทรุโอะ ที่กำลังเดินดูซีดีในร้าน

แล้วเราไปหายูจิโร่กันนะฮะ...มิมูระ พูดพร้อมส่งสายตาอ้อนวอนต่อชินและเทรุโอะอีกครั้ง

PART#4 -TRY AGAIN-#2

ท่ามกลางความวุ่นวายในร้านราเมน350เยน ในยามเย็น ระหว่างที่ความหิวโซครอบงำทุกคนที่เดินเข้ามาในร้าน กลิ่นหอมยั่วใจที่ฟุ่งกระจายในร้านของราเมนสูตรพิเศษที่พ่อครัวเจ้าเสน่ห์ปรุงขึ้นอย่างพิถีพิถัน...

เพลงVisual Keiที่ดังกระหึ่ม ราวกับอยู่ในไลฟ์เฮ้าส์

พนักงานเสริฟที่แต่งตัวไม่ธรรมดากับลูกค้าที่ส่วนใหญ่เป็นเด็กCosplayและเด็กที่ชอบVisual kei รวมถึงโอตาคุ ทำให้ดูต่างจากร้านราเมนทั่วไปอย่างสิ้นเชิง....

หน้าเคาว์เตอร์ที่รอรับออเดอร์

ยูจิโร่ยืนใจลอยจนผิดปกติ

ยู...ยูจิโร่...ยูจิโร่!! เรียกไม่ได้ยินรึไง?? เป็นอะไรของนาย ทำท่าแปลกชอบกล เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวถอนหายใจ?

เซโระในชุดเสื้อแขนยาวสีขาวดำลายทางตัวใหญ่กับกางเกงที่มีสายห้อยระโยงระยาง เลิกคิ้วมองไปยังยูจิโร่ที่ ยืนใจลอยอย่างสงสัย

เซโระ มิมูระ ฉันจะไปทำวงกับมิมูระ ยูจิโร่พูดขึ้นอย่างลอยๆ...สติของเขาหายไปไหนสะล่ะ

มิมูระ ?? ใครอะ ไม่เห็นจะเคยได้ยินชื่อเลย?? เซโระยังคงมองไปที่ยูจิโร่อย่างสงสัย...

ก็ คนผมม่วงหน้ารูคนนั้นไง เค้าชื่อมิมูระ ล่ะ ยูจิโร่ เริ่มตั้งสติได้ กลับมามองหน้าฝ่ายตรงข้าม ก่อนจะค่อยๆเล่าเหตุการณ์ก่อนเข้างาน ให้เซโระเพื่อนหัวทองฟังอย่างระเอียด...

แล้วนาย ให้เมล รึว่า เบอร์ที่จะติดต่อนายได้ กับเค้าไว้รึเป่า?? เซโระถาม

เปล่า...

นายนี่มัน...โง่หรอบ้า??อยู่ๆก็วิ่งออกมาถ้าเกิดได้คนใหม่ขึ้นมา รึว่าเค้าคิดว่านายไม่สนใจขึ้นมาจะทำไงเล่า?เซโระ พูดเชิงสั่งสอนยูจิโร่

......

....

..

.

แอ๊ดดดดดด...เสียงเปิดประตูร้านราเมนดังขึ้น

ร้านที่เคยวุ่นวายจากเสียงพูดคุยกันของลูกค้าในร้านกลับเงียบสงบลงอย่างกะทันหันทุกสายตากลับจับจ้องไปยังผู้มาเยือนรายใหม่ที่พึ่งก้าวเข้ามาในร้านทั้ง3คน...

มิมูระหนุ่มผมม่วงสุดเท่ที่ตรึงสายตาของลูกค้าทุกคนในร้าน กำลังกวาดสายตามองหายูจิโร่อย่างร้อนรน...

เทรุโอะผู้มีแววตาสีฟ้าน้ำทะเลกับประกายผมสีเทาหมอกพาร่างอันผอมบางหลบอยู่หลังร่างสูงเพรียวของชินหนุ่มเท่ในเสื้อแขนยาวสีน้ำเงินเข้ม ดูราวกับ เทรุโอะเป็นเจ้าหญิงและมีชินเป็นองครักษ์ สะกดสายตาทุกคู่ในร้านให้จับจ้อง(โอ๊ววว...เจิดขนาดนั้นเลยย??)

ฮืออ ฮา... เสียงฮือฮาของ ลูกค้ากลุ่มที่เคยเป็นแฟนเพลงของDesigNตกใจกับภาพบุคคลที่ได้เห็นเบื้องหน้า

นั้นนไงยูจิโร่..ฉันมารับนายแล้ว มิมูระ พูดขึ้นทามกลางความเงียบของทุกคน

พูดจบ..มิมูระ เดินเข้ามาดึงมือของยูจิโร่ที่กำลังยืนอึ้ง ออกจากร้านไปพร้อมกับชุดสูทพร้อมผ้ากันเปื้อน...

หลังจากที่ทั้ง3บุกเข้ามาแล้วเดินออกไปก็ ทิ้งความประหลาดใจไว้ให้พนักงานและลูกค้าอย่างยิ่ง

ซะ เซโระ ยูจังถูกพวกมนุษย์วับวิ๊งจับตัวไปแล้วรูริในผ้ากันเปื้อนลายแตงโมพูดขึ้นพร้อมดึงแขนเสื้อของเพื่อนหัวทองที่ยืนอยู่เบื้องหน้า..

นั้นมัน ชินกับเทรุโอะ Ex.DesigN นี่ ไม่เลวเลยนี่เจ้ายูจิโร่ คริคริ

ฮึๆๆๆ..เมลหรือว่าเบอร์ติดต่อคงไม่ต้องใช้แล้วสินะ พระเจ้านี้ช่างรู้ใจเสียจริง เซโระกอดอกพูดกับตัวเอง แล้วหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ยืนทำบ้าอะไรอยู่ เซโระ รูริ งานเนี่ย จะไม่ทำใช้ไหม?? เสียงตวาดของผู้จัดการซึบาคิดังขึ้น พร้อมๆกับร้านที่กลับสู้สภาพปกติ..

...สตูดิโอแห่งหนึ่งแถวอะโอยามะ..

ลา ลา ล๊า...เสียงฮัมเพลงตามทำนองเพลงที่ไม่เป็นภาษาจบลงพร้อมกับสายตาอีก3คู่ที่จับจ้องตกตะลึง..

เสียงนาย ไม่เลวเลยนี่ เคยร้องเพลงมาก่อนรึเป่า? ชินพูดขึ้นอย่างสงสัย และตกใจในความสามารถ

มะ ไม่เคยครับ แค่แอบร้องเพลงในห้องน้ำที่บ้านบ่อยๆ เท่านั้นเองครับ ยูจิโร่ตอบอย่าง งงงวยในคำชม..

ในขณะที่อีก2คนยังทึ้งอยู่..

ซ้อมรวมกันได้ไหม? เทรุโอะ เสนอความคิดพร้อมยิ้มอย่างเย็นใจ

โอเค..

เสียงดนตรีที่วิเศษกำลังเริ่มบรรเลงอีกทีแล้ว

เสียงเบสอันหนักแน่น เสียงกีต้าร์ลีดร้อนแรง กับลูกเล่นแพรวพราวของกี้ต้าร์อีกตัวรวมกับเสียงร้องที่เป็นเอกลักษ์ ที่ฟังแล้วเคลิบเคลิ้มได้ขนาดนี้ ต้องเป็นวงที่วิเศษสุดๆแน่ๆ

ขาดก้อแต่ เสียงกลองเท่านั้น...

.....

..

.

จากนี้ผมก้อต้องขอฝากตัวกับทุกคนด้วยนะครับยูจิโร่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

พวกเรามาพยายามด้วยกันนะชินและเทรุโอะ พูดขึ้นราวกับเป็นการรับขวัญสมาชิกใหม่ทั้ง2คน

รอยยิ้มและเสียงหัวเราะได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง

...ในห้องนอนอันเงียบสงบของชินและเทรุโอะ

แสงจันทร์สลัวๆที่สาดเข้ามาทางเตียงนอนอันแสนอบอุ่นและอ่อนนุ่ม

เทรุโอะนั้งเอาหลังพิงหัวเตียงอย่างสบายใจ

นี่ ดีจังเลยเนอะ คราวนี้ก็เหลือแค่มือกลองแล้วนะ เด็กสองคนนั้นก้อท่าทางไม่เลว มันจะต้องดีแน่ๆเลยเทรุโอะพูดพราง ใช้นิ้วเรียวยาวลูบไล้ ผมสีน้ำตาลอ่อนของชินที่หนุนอยู่บนตักอุ่นๆของตัวเอง..

แก็งๆๆ เสียงกีต้าร์ที่ไม่ได้เสียบแอมป์ เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนข้างห้อง..

มิมูระหนุ่มน้อยหัวม่วง ดีดกีต้าร์ไปพรางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีเลสนัย.

มันต้อง เยี่ยมยอดไปเลยแน่ๆ ซักอยากจะให้ถึงวันที่ได้สมาชิกครบเร็วๆแล้วสินะ

อยากจะลองยืนอยู่บนเวที ดูบ้างคาโอรุซัง ผมจะได้เป็นมือกีต้าร์แล้วนะฮะ(ทีมงาน//ที่มาของผมสีม่วงใช่ไหมเนี่ย??? 555+ )เทรูโอะ พูดขึ้นพร้อมยืนมือไปหยิบรูป คาโอรุ ผู้เปรียบเสมือนแรงบันดาลใจของเขามาดูแล้วยิ้มอย่างมีความสุข

ร้านราเมน350เยน ตอนกลางคืน ไร้ผู้คน เหลือเพียงแต่ เจ้าของร้านคุณเอมิรี่ในผมมวยสีแดง ผู้จัดการซึบาคิ วาตาริซังพ่อคัวเจ้าเสน่ห์ รูริจังเมดผู้ทำหน้าที่แทบจะทุกอย่างในร้าน เซโระเด็กเสริฟหัวทอง และยูจิโร่ ที่กำลังจะได้เป็น นักร้อง นั้งล้อมวงคุยกันอย่างสนุกสนาน ยูจิโร่ เล่าเรื่องราวที่หลังจากถูกพาตัวออกไปให้ทุกคนฟังอย่างระเอียด..

เฮ้ ถ้านายใช้ชื่อ ยูจิโร่มันจะไม่เท่นะ เซโระเสนอความคิด พร้อมกับทุกคนที่พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

นายนะ รู้ตัวรึเปล่าว่าจะได้ร่วมวง กับ อดีตมือกีต้าร์และมือเบสของ DesigNเลยนะ

ห๊ะ?? วะ ว่าอะไรนะ DesigN นั้นชินกับเทรุโอะ ตัวเป็นๆรึเนี่ย ทำไมฉันมันโง่แบบนี้ เจิดพระเจ้าเลยย

ทำไมฉันไม่เห็นรู้เลย?? แล้วทำไมนายรู้?? DesigN ตอนโนเมค หล่อเป็นบ้าเลย ทำไมฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเค้าคือ ชินกับเทรุโอะแห่ง DesigN โธ่ๆๆๆ ยูจิโร่พูดด้วยท่าทีเสียดายอย่างสุดซึ้ง

(หมายเหตุนะจ๊ะ : DesigN ปกติจิเมคอัฟหนาๆ ไม่ค่อยได้มีใครเห็นหน้าตอนโนเมค นอกจากแฟนเพลงที่เหนียวแน่นหนึบ ตามจริงๆ ก็จะได้เห็นพวกเขาโนเมค กันละ อิอิ)

นายลืมไปแล้วรึว่าฉันเป็นใคร (ทีมงาน//แล้วเป็นใครล่ะ???)

นี่ๆๆๆ รูริว่าเอาชื่อที่มันเท่ๆแบบเมล่อนเป็นไง รูริจังพูดขึ้นพร้อมกับชี้ใบโฆษณาสินค้าลดราคาของร้านผลไม้

ชื่อสะน่ากินเลยนะ รูริวาตาริซังแซว พร้อมยืนหน้าเข้าไปดูใบโฆษณาสินค้ากับรูริจัง

ฉันคิดไว้แล้วล๊ะ ยูจิโร่ยืดอกพูดอย่างภูมิใจนำเสนอ

ชื่ออะไรล่ะทุกคนพูดขึ้นพร้อมกัน

KNIGHT เท่ไหมล่ะ?? ยูจิโร่ยืดพูดโดยเอาขาข้างหนึ่งเหยียบไว้ที่เก้าอี้ ทำท่าเหมือนนักร้องวงร็อคที่ขึ้นไลฟ์ของบนเวทีแล้วเหยียบลำโพงตรงเบื้องหน้า

ไนโตะซามะ เท่สุดๆไปเลยยรูริพูดขึ้น พร้อมกับทำท่าทางดีใจ

555+..

เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ ยังคงดังต่อไปเรื่อยๆ จนเกือบถึงเช้า..

ก่อนที่ทุกคน จะแยกย้ายกลับบ้าน..เพื่อเตรียมการในวันพรุ่งนี้

End of Part#4


โอ๊วว ได้สมาชิกกันจะครบแล้วสินะ

เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไปกันนะ ?? ต้องติดตาม

เพราะทางทีมงานเองก็ยังไม่ทราบ - -*

555+

เอาละๆ ภาพประกอบจากทางทีมงาน ที่ได้วาดเอาไว้

จะขอเอามาลง บางส่วนนะคร้าบบบ

รวมตัวกันที่ ร้านราเมน 350 เยน

แบบร่างของ "เทรุโอะ"

ใครชอบคู่นี้ยกมือขึ้น (ทีมงาน//ยกมือๆ)

ตอนต่อไป อยากจะให้ Y กันมากขึ้น*-* 555+

54321 PLANET! PART#1

54321 PLANET! PART#2

54321 PLANET! PART#3

2007/Mar/19

54321 PLANET!

By: MACABRE KISS

54321 PLANET!

แดดยามเช้าวันอาทิตย์ที่ส่องผ่านผ้าม่านสีขาวระบายลูกไม้บางเบาที่ปลิวตามลม แสงแดดสาดส่องเข้ามาที่เตียงนอนอันแสนอบอุ่นของชินและเทรุโอะ...

ฝ่ามือใหญ่ของชินเอื้อมมือไปลูบไล้ เส้นผมที่อ่อนนุ่มหยักโสกสีเทาหมอกของเทรุโอะ..ที่นอนหันหน้าเข้าหากันอยู่ข้างๆ

อือ..อืมม เทรุโอะ ค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ..

วันนี้เราไปหาสมาชิกวงใหม่ที่ร้านซีดีกันนะ ชินพูดขึ้นพร้อมอมยิ้มด้วยใบหน้าสดใส

อืมชายนุ่มร่างบางพยักหน้าตอบ ก่อนที่จะขยับตัวเข้าไปใกล้ๆชิน เทรุโอะซุกใบหน้าลงบนอกชินอย่างแนบชิด

PART#3- TRY AGAIN-

นี่ๆ..แวะร้านซีดีร้านซีดีก่อนได้ไหมครับ วาตาริซัง รูริจัง...ยูจิโร่ พูดเชิงอ้อนๆกับอีก2คนทำเดินทางมาด้วย

พ่อครัวเจ้าเสน่ห์นาม วาตาริ หันมามอง อย่างไม่ขัดขืน ก่อนจะถูกรูริจังในชุดผ้ากันเปื้อนรายแตงโมสีสดที่เพิ่งทำขึ้นใหม่ ดึงมือไป...ดีๆไปสิยูจัง รูริก็อย่าไปรูริจังพูดด้วยท่าทางสดใส

ในขณะเดียวกันที่ร้านซีดี ที่มิมูระ ทำงานอยู่

ยินดีต้อนรับครับ..มิมูระ กล่าวทักทายลูกค้ารายใหม่2คนที่กำลังเดินตรงมายังเคาว์เตอร์ที่เขายืนอยู่

เอ่ออ...ฉันโทรคุยกับเจ้าของร้านไว้แล้ว ขอฝากแปะไอ้นี้ไว้หน่อยนะ ชินพูดขึ้นก่อนที่จะยื่นกระดาษสีส้มสะท้อนแสง ข้อความบนกระดาษอ่านได้ใจความว่า รับสมัคร มือกีต้าร์1ตำแหน่ง มือกลองและ นักร้องนำ อีก อย่างละ1 ตำแหน่ง...

นี่ อะไรหรอครับมิมูระ รับมาดูอย่างสนใจ พร้อมกับกวาดสายตาอ่านกระดาษสีส้มสะท้อนแสงใบนั้น

มือกีต้าร์!!!!!!!!!มิมูระตะโกนโหวกเหวก ด้วยความดีใจ ผะ ผมเล่นกีต้าร์ได้นะครับ*-*

มิมูระเสนอตัวด้วยท่าทางที่ตื่นเต้น ให้ผมออดิชั่น ก็ได้ครับไม่ผ่านไม่เป็นไร แต่ตอนนี้ผมอยากเล่นกีต้าร์ใจจะขาดแล้ววครับ*-*

ก็ลองดูก็ได้ ใช่ไหมชิน?? เทรุโอะที่ดูมีประกายวิบวับที่ผมสี เทาหมอก เอ่ยขึ้นอย่างเรียบๆ พรางหันไปมองตาชายหนุ่มร่างสูงผมสีน้ำตาลที่ยืนอยู่ข้างๆ

.....

...

.

มิมูระหยิบกีต้าร์ของเขาที่วางอยู่ข้างๆเคาว์เตอร์ แล้วเดินออกมาเสียบกีต้าร์เข้ากับแอมป์ขยายเสียงพร้อมเริ่มดีดกีต้าร์ด้วยท่าทางที่กรีดกราย

เป็นยังไงบ้างครับ?? เสียงกีต้าร์ของผม ใช้ได้รึเป่า มิมูระ ถาม ชินและเทรุโอะที่ยืนมองอยู่ด้วยสีหน้าที่พอใจ

ในขณะนั้นเอง....โครมมมมม!!!! เสียงของใครสักคนที่เดินชนกับชั้นซีดีอย่างแรง โอ๊ะ ขอโทษครับบ...ยูจิโร่ที่มัวแต่แอบมองมิมูระอย่างเคลิบเคลิ้มอยู่ห่างๆ ชนเข้ากับชั้นซีดีอย่างแรง

ยูจังเป็นอะไรรึเปล่าวาตาริซังถามด้วยความเป็นห่วง

มะ ไม่เป็นไรครับ แย่จังมัวแต่มองเจ้าหัวม่วงหน้ารูนั้นเพลิน เสียหน้าจริงๆเลยเรา โธ่ไปทำเปิ่นๆต่อหน้าเค้าจบกันเรา..ยูจิโร่นึกใจใจพร้อมกับสีหน้าที่ซีดเป็นไก่ต้ม

อ้าว ยูจิโร่ เจ็บตรงไหนรึเป่า ยูจิโร่ รีบวางกีต้าร์แล้ววิ่งไปดูใจด้วยความเป็นห่วง(ทีมงาน//เฮ้ยยย?? แค่นี้มาดูใจเลยรึ)

มิมูระค่อยๆประคองร่างของยูจิโร่ขึ้นมายืนพร้อมใช้มือปัดฝุ่นที่กางเกงของยูจิโร่ มะ ไม่เป็นไรครับ ยูจิโร่เอ่ยก่อนที่จะผละตัวออกจากมิมูระ เพราะเกรงว่าเขาจะได้ยินเสียงของหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ โอ๊ยยอะไรกันนี้เค้าสัมผัสตัวฉัน...พระเจ้าคืนนี้ลูกคงนอนไม่หลับแน่ๆ ลูกจะไม่อาบน้ำไม่อยากให้รอยสัมผัสของเค้าจางไปเลย ยูจิโร่แอบดีใจอยู่ในใจลึกๆ (ทีมงาน//ไอ้นี่โคตรเวอร์-*-)

เอาละๆ มือกีต้าร์ก้อได้แล้วสินะ ก้อเหลือ มือกลองกับร้องนำสินะ ชินพูดขึ้นพร้อมบิดขี้เกียจแล้วเดินไปกอดคอมิมูระ

วะว่า อะไรนะ ครับ แบบนี้แสดงว่า ระรับผมเข้าร่วมวงแล้วเหรอครับมิมูระ แทบไม่เชื่อหูตัวเอง ว่าทำไมคนทั้งสองถึงได้รับเขาร่วมวงได้ง่ายดายเพียงนี้

อืมม คนนี้แหละเนอะ เทรุโอะจัง ชินพูดพร้อมหันหน้าไปมองทางเทรุโอะอย่างอ่อนโยน

ว่าแต่ชื่อ อะไรล่ะเรา?? ชินถามมิมูระ ด้วยท่าทางเป็นมิตร

ชื่อ ยามาดะ มิมูระ ครับ มิมูระตอบด้วยหน้าตาปลาบปลื้มดีใจ โดนไม่ได้สนใจว่ายูจิโร่แอบมองอยู่

โอเค ฉันชื่อ อิจิโกะ ชิน กีต้าร์ลีดนะ ส่วนนี้ มือเบส ทาจิบานะ เทรุโอะ ชินแนะนำตัวเองและเทรุโอะให้ มิมูระรู้จักด้วยหน้าตายิ้มแย้ม

ยินดีที่ได้รู้จักนะ ยามาดะคุง เทรุโอะยิ้มให้มิมูระ..

เรียก มิมูระ ก็ได้ครับ....มิมูระตอบ

.

..

นี่ๆ ยูจัง ทำไมไม่ลอง ไปเป็นนักร้องนำให้เค้าดูละ ยูจังออกจะร้องเพลงเพราะออก รูริจังพูดคะยั้นคะยอ พร้อมกับกระตุกแขนเสื้อยูจิโร่เบาๆ

นี่ๆ ยูจังเค้าร้องเพลงเก่งนะคะรูริจังพูดเสนอ พร้อมพยักหน้ากับ วาตาริซังเหมือนจะหาพวกมารับประกัน...

งั้นหรอ?? ไม่ลองร้องให้ดูหน่อยละ ชินหันมามองยูจิโร่ อย่างสนใจ

ว่าไงละ??? ลองดูสิยูจิโร่คุง ถ้าได้จะได้มาอยู่ด้วยกันไงมิมูระ พูดพร้อมรอคำตอบอย่างตื่นเต้น

อยู่ด้วยกันเหรอ...ถ้าได้เป็นนักร้องนำ ก็จะได้เจอมิมูระ บ่อยๆด้วย ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะลองดู.ยูจิโร่คิดในใจแล้วแอบยิ้มอย่างมีเลสนัย

ให้ผม ลองออดิชั่น ดูนะครับยูจิโร่ พูดขึ้นอย่างมีความหวัง

โอเคๆ ชินยิ้มร่าก่อนจะหันไปทางเทรุโอะ ดีจังเลยเนอะเทรุโอะ คราวนี้ก้อเหลือแค่มือกลองแล้วนะ โชคดีจังเลยเนอะ รอยยิ้มที่จริงใจของชิน ออกมาพร้อมๆกับคำพูดของเขา

อ๊ะ...ได้เวลาแล้วว คือ ผมต้องไปแล้วละครับ เดี๋ยวจะโดนผู้จัดการร้านว่าเอา ยูจิโร่ก้มลงมองนาฬิกาแล้วทำท่าลนลาน

ไปเร็วๆๆๆ เดี๋ยวโดนดุพูดจบ รูริจังก้อดึงมือวาตาริซังและยูจิโร่ วิ่งหน้าตั้งออกไปจากร้านซีดี

อ้าววว เฮ้ยยย นักร้องนำเราหนีไปแล้ว ชินพูดพร้อมยกมือขึ้นมาเกาผมสีน้ำตาลของตนเองด้วยความฉงน

ผมรู้ว่าจะไปตามเค้าได้ที่ไหนมิมูระพูดขื้น...

รอก่อนนะ ยูจิโร่ นายจะต้องมาอยู่วงเดียวกับชั้นให้ได้ มิมูระคิดในใจพร้อมกับมองตามเส้นทางที่ยูจิโร่วิ่งออกไป

....................

......

..

.

End of Part#3


เอาหละๆ ได้เวลาลงต่อสะทีน๊า

ช่วงที่ห่างหายไป

ก็มี ของฝากมา จากเพื่อนๆ ที่วาดรูปประกอบให้

ขอบคุณมากมายเลยครับ

จะขอลงไว้ที่นี่ด้วยนะครับ

จากFAI-SAMA

ได้ลงไว้ในนี้--- *0*---จิ้มหน้าเลย

ขอลง2รูปน๊า

MIMURA เจ้าหนุ่มผมม่วงหน้ารู

ชิน กับ เทรุโอะ

จริงๆแล้ว ทางทีมงานก็ได้ วาดตัวละครไว้เหมือนกัน

แต่ของท่านฟาอิ นี่เท่จริงๆนะ

54321 PLANET! PART#1

54321 PLANET! PART#2

2007/Feb/10

54321 PLANET!

By: MACABRE KISS

54321 PLANET!

ชิน พวกเราขอโทษนะที่เราทำวงกับนายต่อไปไม่ได้ เสียงบอกกว่าจากเพื่อนร่วมวงที่ทิ่มแทงหัวใจผม

จากวันที่ได้ยินคำเหล่านั้นจนถึงตอนนี้ นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายของเราที่จะได้เล่นกีต้าร์ ที่จะได้ทำในสิ่งที่รักจริงๆหรอ??

การแสดงLast LivE ของ DesigN จบลง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของแฟนเพลงและน้ำตาแห่งความสับสนที่ไหลนอง....

ชินนนนนนDesigN...

เสียงที่เรียกชื่อผมและชื่อวงดนตรีที่กำลังจะกลายเป็นอดีตของผมจากแฟนเพลงนั้นมันทำให้ผมสับสนไปหมด ทั้งๆที่วงของผมกำลังไปได้ดี แต่ตอนนี้ ผมไม่เหลืออะไรแล้ว

สมาชิกทุกคนค่อยๆก้าวลงจากเวที เหลือเพียงผมคนเดียวได้แต่ยืนนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้น...รู้สึกเหมือนลมหนาวที่ผ่านผิวกายไปอย่างเงียบๆ....ขาของผมเริ่มไม่มีแรงที่จะก้าวเดินได้แต่มองดูแฟนเพลงที่อยู่เบื้องหน้า

ไฟที่ส่องมาตรงเวที ดับลงแล้ว...มันจบสิ้นจริงๆแล้วสินะ

แฟนเพลงเริ่มทยอยกันกลับบ้าน

ตอนนี้ผมรู้สึกสับสนไปหมด จะทำอย่างไรต่อไปดี....

PART #2 - FutariNoKisunA- สายใยของคนสองคน

หลังจากที่เทรุโอะเดินจูงมือผมออกมาจากไลฟ์เฮ้าส์

ผมรู้สึกหนาวจนผมแทบจะเดินต่อไปไม่ไหว...ในสมองผมสับสนไปหมด หูอื้อตาลายรู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก..

ชิน เสียงของเทรุโอะที่ยืนอยู่เคียงข้าง เรียกชื่อผมอย่างอ่อนโยน..

ชิน...กลับกันเถอะ เทรุโอะชายหนุ่มร่างบางนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลพูดขึ้นพร้อมกับดึงชินผู้ชายร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงเบื้องหน้าเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน พร้อมลูบไล้ผมสีน้ำตาลอ่อนของร่างสูงอย่างบางเบา...

ชินเผลอร้องไห้ตอนไหนไม่รู้ ทำไมถึงได้อย่างอยากร้องไห้มากมายขนาดนี้ชินได้แต่คิดในใจ ตอนนี้เขากำลังรู้สึกกลัว กลัวว่าคนที่กำลังกอดเขาอยู่อย่างอ่อนโยนคนนี้จะทิ้งเขาไปอีกคน...

ชินและเทรุโอะกลับมาถึงห้องนอน ที่เหมือนเป็นสวรรค์ของพวกเขาในเวลาที่จะได้พักผ่อนหลังเลิกไลฟ์ แต่ตอนนี้พวกเขาคงได้พักยาวตลอดไปแน่ๆ.....ทั้งสองคนคงรู้สึกใจหาย อย่างบอกไม่ถูก...

ชินนั่งก้มหน้า บนที่นอน อ่อนนุ่ม ปล่อยให้น้ำตาอุ่นๆไหลผ่านแก้มหยดลงบนพรม เบื้องร่างอย่างช้าๆ

ในขณะที่เทรุโอะได้แต่ยืนมองชินอย่างเจ็บปวดในใจลึกๆ เพราะ ในความคิดของเขาคือ ถ้าหากชินเศร้ามากเพียงใดเขาจะเศร้ามากกว่าชินเป็นสองเท่า....

.......

...

.

นี่..ชิน จำครั้งแรกที่เราเจอกันได้รึเป่า???เทรุโอะ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ในความคิดของเทรุโอะตอนนี้ มีเพียงแค่ ทำอย่างไรก็ได้ให้ชินรู้สึกสบายใจ

แต่นัยน์ตาสีฟ้าของ เทรุโอะ ที่กำลังยืนจ้องมาอย่างอ่อนโยนมาทางชิน ทำให้ชินยิ่งสับสนและยิ่งรู้สึกกลัว อะไรบางอย่าง อย่างบอกไม่ถูก...บางทีสิ่งที่เขากลัวและเศร้าใจในตอนนี้ อาจจะไม่ใช่เรื่องวง แต่อาจจะกลัวว่า จะไม่ได้อยู่กับเทรุโอะอีกต่อไป กลัวที่จะสูญเสียเทรุโอะไป...

อืม ชินก้มหน้าตอบเบาๆ เพราะไม่อยากให้เทรุโอะเห็นน้ำตาของเขา คนที่บอกว่าจะช่วยเหลือและปกป้องเทรุโอะตลอด แต่ตอนนี้ชินรู้สึกอ่อนแอเหลือเกิน...ชินพยายามกลั้นน้ำตาตัวเองแล้วเงยหน้ามองนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลของเทรุโอที่เขารักพรางนึกถึงความหลัง....

........

...

.

กีต้าร์ที่นายสั่งมาแล้วนะ ชิน ชายเจ้าของร้านเอ่ยกับลูกค้าหนุ่มน้อยในชุดนักเรียนม.ปลาย ด้วยท่าทีใจดี

ว๊าววว สวยจังเลยครับ แบบนี้แหละที่ฝันไว้เลยย ...ขอลองหน่อยนะครับหนุ่มน้อยในชุดนักเรียนม.ปลาย รับกีต้าร์ไว้ในมือด้วยท่าทางที่ตื่นเต้น

ได้เลย

แกร๊งๆๆ...เสียงกีต้าร์ที่ไม่ได้เสียบแอมป์กับท่าที่เมามันส์ ของชายหนุ่มในชุดนักเรียนม.ปลาย กำลังสะดุดตาของใครคนนึงที่กำลังเลือกดูเครื่องดนตรี4สายชิ้นโปรดอยู่......เค้าละสายตาจากำเครื่องดนตรี4สายชิ้นโปรดหันไปจ้องมองหนุ่มม.ปลายคนนั้นแทน...

นี่ นายนะท่าไม่เลวนะ เด็กหนุ่มร่างผอมบางนัยน์ตาสีฟ้า พูดพร้อม อมยิ้มเบาๆ

อะเอ่อ...ขะขอบคุณฮะ.....

....

.

เสียงหัวเราะร่า หลังจากได้เริ่มสนทนากันถูกคอราวกับว่าทั้ง2คนรู้จักกันอย่างดี ทั้งๆที่เพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรก.. ในร้านขายเครื่องดนตรี คงจะเป็นชะตากรรมที่ทำให้เค้าทั้ง2ได้พบกันละมั่ง...

ชินพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ในใจขณะที่คิดถึงความหลังเมื่อตอนที่ได้เจอกับเทรุโอะเป็นครั้งแรก

พวกเขาสนิทกันได้เร็วราวกับรู้จักกันมาเป็นอย่างดี หลังจากที่รู้จักกันครั้งแรกพวกเขาก็สนิทกันมากขึ้นๆจนไม่สามารถจะอธิบายความรู้สึกที่มีให้กันมากมายออกมาเป็นคำพูดได้ เขาทั้งสองในตอนนี้เหมือนใช้หัวใจและลมหายใจเดียวกันไปแล้ว

ร่างสูงของชินดึงร่างผอมบางของเทรุโอะเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้ามากอดไว้แน่น...

ทะ เทรุโอะ..ยะ อย่าทิ้งฉันไปอีกคนนะ ฉันขอร้อง.. เสียงที่สั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นภาษาพร้อมกับน้ำตาของชินที่ซึมเข้าเสื้อยืดบางๆของเทรุโอะที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทำให้เทรุโอะยิ่งรู้สึกเจ็บปวดและสงสารชินเข้าไปอีกเท่าตัว

ฉันจะอยู่กับนาย ชิน...ฉันเชื่อใจนายนะ ร่างที่ผอมบางของเทรุโอะนั่งลงข้างๆชินพร้อมเอียงคอไปซบไหล่กว้างของชิน นิ้วเรียวยาวของเทรุโอะ กอบกุมมือของฝ่ายตรงข้ามไว้อย่างอ่อนโยน

อย่ายอมแพ้สิชิน ไม่ว่าจะเป็นยังไง ฉันก็จะพยายามกับนายนะ นายคนเดียวเท่านั้น.... ความรู้สึกของเทรุโอะตอนนี้ก็รู้สึกสับสนไม่น้อยไปกว่าความรู้สึกของชินเลย...

งานพิเศษร้านซีดีนี้มันก้อไม่เลวนะเนี่ย....ได้ฟังเพลงที่ชอบ ได้อยู่กับอะไรที่ชอบ แถม สาวๆที่มาร้านซีดี แต่ละคนก้อน่ารักๆกันทั่งนั้น*0*สวรรค์เลยยนะเนี่ยยย

เอาหละ งานพิเศษก็มีแล้ว ที่พักก็มีแล้ว ต่อไปก้อ ต้องเป็น วงดนตรีมิมูระคิดในใจ ในขณะที่กำลังจัดวางซีดีเรียงให้เป็นระเบียบบนชั้นวางซีดี

อยากจะเล่นกีต้าร์ใจจะขาดอยู่แล้วโว๊ยยยยย อร๊ากกกกก....มิมูระโวยวายพร้อม กับมือที่กำลังขยุ้มผมสีม่วงของตัวเอง แล้วหอนหายใจเฮือกใหญ่ เห่ออออ....

อ๊ะ...4.30 ยังไม่ถึงเวลาเข้าร้าน แวะเอาของที่สั่งไว้ที่ร้านซีดีหน่อยดีกว่า...

ต้องรีบแล้วเดี๋ยวผู้จัดการดุเอา...

ยูจิโร่ก้มหน้าลงมองนาฬิกาขณะที่สาวเท้าอย่างเร่งรีบไปร้านซีดี ที่อยู่ตรงหัวถนน ละแวกเดียวกันกับร้านราเมน350เยนที่เข้าทำงานอยู่ อย่างรีบร้อน

..

.

เอ่อออ คือ..ดีวีดีไลฟ์ ของ Nigth Mare ที่สั่งไว้ได้รึยังครับ??...

สักครู่นะครับ มิมูระหนุ่มผมม่วงกับหน้ารู(ทีมงาน// มิมูระ เจาะคิ้วข้างขวา1รู ปากอีก2รู แบบนี้เราจะขอเรียกว่าหน้ารู นะครับท่าน) โผล่ขึ้นมาจากด้านล่างของเคาว์เตอร์...

อ๊ะ...คนนั้นนี่ยูจิโร่ในชุดเสื้อแขนยาวสีดำพร้อมผ้าพันคอหนาๆอ่อนนุ่มสีดำสลับแดง ที่ดูเท่ห์ พอที่จะทำให้สาวๆที่เลือกดูซีดีในร้าน จับจ้องมาที่เค้าเป็นสายตาเดียวกัน...ในขณะที่ยูจิโร่ไม่ได้จนใจว่ามีคนมองตนเองมากเท่าไร เขาได้แต่จ้องมองด้านหนังของมิมูระผมสีม่วง ที่ยาวเลยไหล่มานิดๆที่เป็นประกายนั้นช่างยั่วยวนสายตาให้จ้องยูจิโร่อย่างไม่อยากกระพิบตา อีกทั้งร่างบางๆของมิมูระในกางเกงยีนส์ ก็ดูเท่ห์เสียจนแก้มที่เป็นชมพูจากอากาศหนาวด้านนอกของร้านของยูจิโร่ กลับกลายเป็นสีแดงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้.....

นี่ครับ ดีวีดีที่สั่ง มิมูระพูดพร้อมวางดีวีดีไว้บนเคาว์เตอร์

เอ่ออ...คุณเคยไปกินราเมนร้านที่ผมทำงานอยู่ จำผมได้ไหมครับ??? ยูจิโร่พูดด้วยท่าทางตื่นเต้น หัวใจของเขาเต้นแรงจนได้ยินไปถึงโสตประสาททุกส่วน...อาการแบบนี้มันอะไรกันนะ

แหมมม จำได้ซิ ยูจิโร่คุง" มิมูระอมยิ้มให้ยูจิโร่อย่างเป็นมิตร (ทีมงาน//อย่าทำหน้าแบบนี้มันอันตราย....เสร็จแน่เลยยยย)

อ๊ะ..เอ่ออ...ยูจิโร่ยืนทึ่งไปซักพักก่อนจะรวบรวมสติแล้วคว้าเอาดีวีดีที่วางบน เคาว์เตอร์แล้ววิ่งออกจากร้านไปอย่างกระทันทัน....

???? อะไรขอแงเค้านะ?? เด็กโตเกียวนี้แปลกๆดีจัง????อายที่ถูกเรียกชื่อรึไง? มิมูระได้แต่แอบหัวเราะในใจ

หลังร้านราเมนข้างๆที่รอรับออเดอร์ราเมนที่ทำเสร็จพร้อมเสริฟจากวาตาริซังผุ้เป็นพ่อครัว

ยูจิโร่ดึงเซโระที่กำลังจะเดินออกไปเสริฟราเมน พร้อมหยิบถ้วยราเมนในมือของเซโระออกไปวางไว้ที่เคาว์เตอร์รับออเดอร์

เซโร่.....เซโระ ฉะ ฉัน จะเจอ เจอ...ยูจิโร่ พูดพร้อมเขย่าตัวเซโระเบาๆ

เจออะไรของนายฟระ??ยูจิโร่ เจอผี รึว่า เจอพระเจ้า?? เซโระถามยูจิโร่ด้วยท่าทีสงสัย

ยิ่งกว่านั้นอีก เซโระ นายจำคนผมสีม่วงๆหน้ารูๆคนนั้นได้ไหม 3คืนก่อนไหม

จำได้สิ เด่นจะตายออกจะตราตรึงในจิตอย่าบอกนะ ว่านายเจอเค้า กรี๊ดดดด(ทีมงาน//หลุดแล้ววว เซโระ-*-)

อือ ยูจิโร่ พยักหน้าและตอบอย่างหนักแน่น คะ เค้าทำงานอยู่ที่ร้านซีดีตรงหน้าถนนนี่เองนะ คะ เค้าเรียกชื่อฉันว่า ยูจิโร่คุง ด้วยนะยูจิโร่ตอบด้วยท่าทีที่เขินอาย

โอ๊วววขอบคุณพระเจ้า ที่ทำให้ลูกเจอกับเค้าอีกครั้ง เรากับเค้าคงมีด้ายแดงผูกกันไว้จริงๆสินะ..ยูจิโร่คิดในใจพร้อมปล่อยมือออกจากเพื่อนหัวทองแล้วหยิบถ้วยราเมนยัดคืนเข้าไปในมือของเซโระ

ไปทำงานไป๊ เซโระ ไปเสริฟช้าเดี๋ยวโดนผู้จัดการซึบาคิดุเอานะยูจิโร่ พูด พรางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ทำเอาเซโระงงกับท่าทางของยูจิโร่

>w<

End of Part#2



edit @ 2007/02/10 00:35:37